Blog Page

- When an unknown printer

Spółka cywilna – a może zmiana formy prowadzenia działalności?

Spółka cywilna może być obecnie przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością na jeden z poniższych sposobów:

    • Przekształcenie w oparciu o procedury określone przepisami Kodeksu spółek handlowych,
    • Założenie spółki z o.o. i przeniesienie do niej majątku,
    • Likwidacja spółki cywilnej i założenie nowej spółki z o.o. 

Przekształcenie zgodnie z przepisami Kodeksu Spółek Handlowych 

Przekształcenie spółki cywilnej w spółkę z o.o. na gruncie Kodeksu spółek handlowych może odbyć się w dwóch trybach w zależności od tego jak wyglądają stosunki pomiędzy wspólnikami spółki przekształcanej. Pierwszy tryb „uproszczony” znajduje zastosowanie w przypadku takiej spółki cywilnej, w której wszyscy wspólnicy prowadzili sprawy spółki. Drugi tryb „pełny” będzie stosowany do przekształcenia spółki cywilnej, w której tylko niektórzy ze wspólników prowadzili sprawy spółki.

Do przekształcenia spółki cywilnej w spółkę z o.o. stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące przekształcenia spółki jawnej w inną spółkę handlową.

 

Założenie spółki z o.o. i przeniesienie do niej majątku 

  • Poprzez aport

Zaletą wniesienia aportu jest krótki okres przeprowadzenia całej transakcji. Wniesienie całości prowadzonej działalności aportem do spółki kapitałowej korzysta również ze zwolnienia w podatkach dochodowych po stronie wspólników.  Wadą aportu wspólnego majątku wspólników spółki cywilnej do spółki kapitałowej jest brak sukcesji uniwersalnej.

  • Poprzez sprzedaż posiadanej działalności do spółki

Sprzedaż pozwala dostosować w czasie przychody i koszty zarówno dotychczasowej spółki cywilnej jak też nowej spółki. Umożliwia ponadto optymalizację finansowania spółki z o.o. i przyjęcie kompensat przy wzajemnych rozliczeniach. Wadą jest możliwość powstania obowiązku sporządzania dokumentacji cen transferowych.

Likwidacja spółki cywilnej i założenie nowej spółki z o.o. 

Zlikwidowanie spółki cywilnej, założenie spółki z o.o. i wniesienie do niej majątku wiąże się z brakiem płynnego przejścia z jednej formy do drugiej oraz brakiem przejęcia praw i obowiązków przez kontynuatora działalności, czyli spółkę z o.o. Może też dojść do powstania przerwy między funkcjonowaniem jednej i drugiej firmy. Nowo powstała spółka – mimo przejęcia całego majątku – w sferze stosunków zarówno cywilnoprawnych, jak i publicznoprawnych będzie zupełnie nowym podmiotem, który nie ma prawa wstąpić w miejsce poprzedniego podmiotu. Podobnie będzie na gruncie prawa podatkowego. Ponadto może powstać obowiązek podatkowy w zakresie zryczałtowanego podatku od likwidacji.

Spółka cywilna może być przekształcona w spółkę handlową, z zachowaniem dotychczasowych praw i obowiązków majątkowych. Przekształcenie spółki osobowej w spółkę kapitałową następuje, jeżeli za przekształceniem wypowiedzieli się wszyscy wspólnicy. Spółka przekształcana (spółka cywilna) stanie się spółką przekształconą (spółką z o.o.), z chwilą wpisu tej ostatniej do rejestru przedsiębiorców.

Sukcesja praw i obowiązków

Zasadę sukcesji uniwersalnej praw i obowiązków wyrażona została wprost w Kodeksie spółek handlowych, zgodnie z którym spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Zatem spółka przekształcona wstępuje we wszelkie istniejące stosunki o charakterze zobowiązaniowym (np. umowy serwisowe, o współpracy), procesowym czy w stosunki pracownicze (spółka przekształcona z mocy prawa staje się pracodawcą osób zatrudnionych dotychczas). Spółce przekształconej co do zasady przysługują również wszystkie ulgi, koncesje i zezwolenia, które przysługiwały spółce cywilnej przed przekształceniem. Ponadto spółka z o.o. powstała w wyniku przekształcenia spółki cywilnej wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki spółki, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie spółek kapitałowych (następuje tzw. sukcesja podatkowa).

W wyniku przekształcenia spółki cywilnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, tj. spółkę handlową nie dochodzi do likwidacji działalności podmiotu przekształcanego, tj. spółki cywilnej, gdyż mamy do czynienia jedynie ze zmianą formy prawnej kontynuowanej działalności gospodarczej. Majątek spółki cywilnej nie ulega tym samym likwidacji (i zwrotowi dotychczasowym wspólnikom), lecz staje się majątkiem spółki przekształconej (tj. spółki z o.o.), która będzie kontynuowała prowadzenie działalności gospodarczej.

Czynność przekształcenia spółki cywilnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością nie stanowi podstawy do naliczania innych podatków niż podatek od czynności cywilnoprawnych. Po stronie wspólników nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu, a cała transakcja nie będzie opodatkowana podatkiem VAT.

Przekształconej spółce przysługują również uprawnienia i ulgi podatkowe, które posiadał przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, z wyjątkiem takich ulg podatkowych jak ulga internetowa, ulga na dzieci czy możliwość wspólnego rozliczania się małżonków. W przypadku rozliczeń z tytułu podatku VAT, przekształcona spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego i otrzymania ewentualnego zwrotu nadwyżki podatku a jednocześnie przejmuje obowiązek złożenia deklaracji podatkowych i rozliczenia podatku za okresy poprzedzające przekształcenie. Spółka przekształcona będzie mogła również korzystać z uprawnień małych podatników. Zachowanie pełnej ciągłości działalności gospodarczej dotyczy również nazwy prowadzonej działalności gospodarczej.

Odpowiedzialność

Jedną z najbardziej istotnych korzyści z przekształcenia, stanowi ograniczenie odpowiedzialności wspólnika, który co do zasady nie odpowiada za zobowiązania spółki (odpowiedzialność ograniczona jest do wniesionego wkładu). Wspomniana wcześniej sukcesja praw i obowiązków, skutkuje jednak brakiem zwolnienia z zobowiązań powstałych przed dniem przekształcenia. Wspólnicy przekształcanej spółki odpowiadają na dotychczasowych zasadach solidarnie ze spółką przekształconą za zobowiązania spółki powstałe przed dniem przekształcenia przez okres 3 lat, liczony od dnia przekształcenia.

Przygotowanie dokumentów 

Zrealizowanie procedury przekształcenia spółki cywilnej wymaga przygotowania następujących dokumentów:

  • projektu uchwały o przekształceniu s.c. w spółkę z o.o.,
  • projektu umowy spółki z o.o.,
  • wyceny składników majątku s.c.,
  • sprawozdania finansowego na dzień przypadający w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym podjęta zostanie uchwała o przekształceniu.

 

ODSTĘPNE

Zastrzeżenie odstępnego jest szczególną postacią umownego prawa odstąpienia od umowy.

Na mocy tej klauzuli umownej strony uzależniają prawo jednej lub obu do odstąpienia od umowy od spełnienia określonego świadczenia pieniężnego.

Oświadczenie o odstąpieniu jest skuteczne tylko wtedy, gdy nastąpi z jednoczesną zapłatą odstępnego (art. 396 KC).

W doktrynie przyjmuje się, że wykonanie prawa odstąpienia jest skuteczne także w razie spełnienia przez odstępującego świadczenia pieniężnego  przed złożeniem oświadczenia o odstąpieniu.

Zastrzeżenie odstępnego jest dopuszczalne w umowach, w których można zastrzec umowne prawo odstąpienia. Należy do niego stosować przepisy o umownym prawie odstąpienia, w szczególności co do zastrzeżenia terminu do wykonania prawa odstąpienia oraz skutków prawnych z tego wynikających.

Odstępne może polegać wyłącznie na spełnieniu świadczenia pieniężnego. Wysokość kwoty pieniężnej  jest ustalana przez strony dowolnie i podlega ocenie na ogólnych zasadach kontroli treści czynności prawnej.

Odstępne nie ma co do zasady charakteru świadczenia odszkodowawczego. Obowiązek jego zapłaty nie jest bowiem zależny od powstania szkody za niewykonanie lub nienależyte wykonanie. Stanowi ono jedynie surogat odszkodowania za wygaśnięcie zobowiązania.

Zastrzeżenie odstępnego wymaga dla jego  skuteczności zachowania tej formy, w jakiej sformułowane  zostało umowne prawo odstąpienia. W przypadku gdy umowa wymaga zachowania formy szczególnej pod rygorem nieważności, także zastrzeżenie obowiązku zapłaty odstępnego w razie skorzystania z prawa odstąpienia powinno być ustalone w takiej formie.

Zapraszamy do kontaktu. 

UDZIAŁ W SPOTKANIU DOTYCZĄCEGO POZYSKIWANIA NOWYCH RYNKÓW EKSPORTOWYCH W GRUZJI

We wtorek, 7 marca 2017 roku przedstawiciel naszej Kancelarii miał zaszczyt uczestniczyć w spotkaniu organizowanym przez naszego partnera firmę RRConsulting  wraz z  Dolnośląską Agencją Współpracy Gospodarczej przy wsparciu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego. Spotkanie objęte zostało patronatem honorowym Ambasady RP w Tbilisi oraz Ambasady Gruzji w Polsce.

W ramach spotkania dyrektorzy firmy RRConsulting przedstawili zagadnienia obejmujące m.in:

– specyfikę nawiązywania kontaktów z partnerami gruzińskimi

– charakterystykę sektorów gospodarki, szczególnie wartościowych dla polskiego inwestora/eksportera

– aspekty prawne i modele dystrybucji

– sprawdzone strategie wejścia na rynek gruziński i państw regionu,

– informacje jak skutecznie pozyskiwać klientów na rynku gruzińskim,

– formy i możliwości inwestowania oraz instrumenty wsparcia.

Prezentację dotyczącą wskaźników ekonomicznych Gruzji przedstawiła także radczyni Ambasady Gruzji w Polsce, pani Natalia Topchishvili.

Spotkanie było pierwszym z tego cyklu organizowanym przez RRConsulting.

Zapraszamy do odwiedzenia strony RRConsulting.

 

ROSZCZENIE NEGATORYJNE JAKO ŚRODEK OCHRONY WŁASNOŚCI

Roszczenie negatoryjne uregulowane w art. 222 § 2 KC przysługuje właścicielowi  w przypadku bezprawnego wkroczenia w sferę jego uprawnień innego niż pozbawienie go posiadania rzeczy.

Przykładem naruszeń objętych dyspozycją art. 222 § 2 KC może być prowadzenie budowy na cudzym gruncie, przechodzenie lub przejeżdżanie przez cudzy grunt, wykopanie rowu na sąsiedniej nieruchomości,  uszkodzenie ogrodzenia, korzystanie z cudzej studni.

Roszczenie negatoryjne obejmuje dwa uprawnienia, które mogą być realizowane oddzielnie lub łącznie:

  • uprawnienie do żądania przywrócenia stanu zgodnego z prawem – polegające na domaganiu się zaprzestania działań naruszających sferę uprawnień właściciela oraz usunięcia skutków naruszenia,
  • uprawnienie do żądania zaniechania naruszeń – mające na celu powstrzymanie nieuprawnionego od ewentualnych dalszych działań odnoszących się do cudzej rzeczy.

W wyroku  z dnia 8 lipca 2005 r. (II CK 678/04) Sąd Najwyższy wskazał, że przywrócenie stanu zgodnego z prawem polega na odwróceniu stanu jaki powstał na skutek wkroczenia w cudzy przedmiot (np. zasypanie rowu), natomiast zaniechanie dalszych naruszeń oznacza zaprzestanie bezprawnej ingerencji w sferę cudzego prawa własności. O takiej ingerencji nie może być mowy, gdy to wkroczenie polega na wykonywaniu wyroku posesoryjnego przywracającego posiadanie. Jest to bowiem działanie zgodne z prawem.

Roszczenie negatoryjne nie obejmuje swoją ochroną usunięcia skutków wyrządzonej szkody.

Roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń własności nieruchomości, zgłoszone na podstawie art. 222 § 2 KC, należy do kategorii powództw o świadczenie i ocenić je należy jako majątkowe (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2013 r., I CZ 99/13).

Roszczenie to podlega – co do zasady – przedawnieniu. Z mocy jednak art. 223 KC,  jeżeli dotyczy nieruchomości , nie przedawnia się.

Legitymację czynną do wystąpienia z roszczeniem negatoryjnym ma właściciel lub współwłaściciel, chociażby jego rzecz pozostawała we władaniu osoby trzeciej na podstawie określonego stosunku prawnego.

W doktrynie podkreśla się, iż legitymowanym biernie jest każdy kto narusza własność w sposób wskazany w art. 222 § 2 KC w chwili dochodzenia roszczenia przez właściciela.

Powoda obciąża ciężar dowodu legitymacji biernej pozwanego. Powinien on wykazać, że pozwany naruszył jego prawo własności (w inny sposób aniżeli przez pozbawienie faktycznego władztwa nad rzeczą) oraz że dokonane naruszenie jest trwałe albo powtarza się, zagrażając dalszym naruszeniem.

Należy podkreślić, iż roszczenie negatoryjne powstaje niezależnie od stanu świadomości naruszyciela, jego winy, czy złej wiary, ma więc charakter obiektywny.

Zapraszamy do kontaktu.

PRZEMOC

Przemoc -słowo to słyszy się na co dzień. Może ona przejawiać się w różnej postaci, mieć różny wymiar. Słyszymy o niej w wiadomościach, czytamy w gazetach, stykamy się zarówno pośrednio jak i bezpośrednio. Najtrudniejszą sytuacją jest ta, w której przemoc zamyka się w ścianach naszego domu. Każdy z nas postrzega dom jako miejsce, w którym może czuć się bezpiecznie, swobodnie, gdzie znajdują się ludzie, którzy są nam bliscy i których darzymy zaufaniem. Co w sytuacji, gdy osoba, z którą żyjemy – mąż, żona, partner, partnerka – zamiast poczucia bezpieczeństwa ofiaruje nam dom pełen smutku, cierpienia i poniżenia?

Czym właściwie jest taka przemoc, jak można ją zdefiniować?

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie przemoc w rodzinie to jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób najbliższych (w rozumieniu art. 115 § 11 Kodeksu karnego), a także innych osób wspólnie zamieszkujących lub gospodarujących, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą. Osobą dotkniętą przemocą w rodzinie może być każdy!, a w szczególności współmałżonkowie, partnerzy w związkach nieformalnych, dzieci, osoby starsze, osoby niepełnosprawne. Ja skupię się na przemocy w relacji pomiędzy mężem, a żoną, czy też partnerami, którzy nie sformalizowali swojego związku.

Największym problemem jest w tym wypadku milczenie. Ofiara nie chce przyjąć do świadomości, czy dopuścić do siebie, że jej oprawcą jest osoba, której zaufała. Przyznanie się przed samym sobą jest najtrudniejszym zadaniem. Psychologowie często podkreślają, że pomiędzy ofiarą a sprawcą zachodzą bardzo złożone interakcje. Ofiara w pewien sposób uzależnia się od przemocy, staje się to dla niej „normalne”, często też zaczyna szukać winy w sobie, akceptuje siebie w tej roli. Uświadomienie sobie samemu problemu i szukanie pomocy u innych jest zadaniem najtrudniejszym, ale koniecznym.

Według statystyk każdego roku ginie w Polsce około 150 kobiet, które są ofiarami przemocy domowej. To trzy kobiety tygodniowo. W czasie przeprowadzonych badań w roku 2013 policja zanotowała 87 tys. ofiar przemocy dokonanej przez osobę najbliższą/członka rodziny i 61 tysięcy podejrzanych o jej stosowanie. Skazanych zostało 11 890 sprawców przemocy domowej. W 86 procentach takich przypadków skazani otrzymują karę pozbawienia wolności w zawieszeniu, a tylko 4 procent skazanych otrzymuje nakaz wyprowadzenia się z miejsca, w którym mieszka z ofiarą przemocy. Według statystyk policyjnych, jeśli chodzi o przemoc domową w 95 procentach sprawcami są mężczyźni, a 91 procent ofiar to kobiety. Widząc statystki należy zadać sobie kluczowe pytania: Jak w porę zatrzymać falę agresji, jak wyjść z roli ofiary i komu w tak delikatnej sprawie zaufać? Nasuwa się tu jeszcze pytanie, jak udowodnić, że jest się lub też było ofiarą przemocy?

Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia” działa od 1995r. We wstępnym okresie działalności pogotowia koncentrowała się na diagnozowaniu skali zjawiska w Polsce, ażeby dotrzeć do ofiar uruchomiono bezpłatny dla odbiorców telefon dla ofiar i świadków przemocy w rodzinie, stworzono centrum, gdzie można do dziś uzyskać wsparcie, informacje oraz pomoc w dotarciu do właściwych placówek i osób. W ramach Pogotowia utworzono też grupę wsparcia. W ramach niebieskiej linii powstała także niezwykle pomocna i ważna dziś instytucja Niebieskiej Karty. Kartę może założyć Policja, Ośrodek Pomocy Społecznej i Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Jej celem jest zwalczanie problemu przemocy w rodzinie. Założenie takiej karty jest informacją dla służb i opieki,że w rodzinie dochodzi do aktów przemocy, w związku z tym służby mają określone obowiązki mające na celu zwalczanie agresji w danej rodzinie. Procedura i wzory formularzy Niebieska Karta można znaleźć nawet w interencie. Założenie takiej Karty jest sygnałem,że coś jest nie tak,że komuś dzieje się krzywda. Samo założenie nie stanowi podstawy do wszczęcia postępowania karnego, jednakże w przypadku złożenia zawiadomienia i wszczęcia postępowania może ona zostać wykorzystana jako dowód procesowy. Jest to bardzo łatwy sposób, aby ofiara rodzinnej przemocy mogła zacząc się bronić, podjąć konkretne działania. Ażeby pokazać wymiar przemocy domowej i zachęcić osoby nią dotknięte do podjęcia walki o siebie, organizowane są ogólnopolskie kampanie np. „Powstrzymać przemoc domową”, pod głośnym hasłem „Bo zupa była za słona”. Uruchomiono także program „Powrót Godności” realizowany z funduszy europejskich, w jego ramach odbywały się cotygodniowe otwarte dla wszystkich zainteresowanych wykłady dotyczące zagadnieniu przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

Bardzo ważną rolę w tym temacie pełnią fundacje. Warto zwrócić się o pomoc właśnie do nich. Obecnie działalność fundacji pomagających ofiarom wszelkiej przemocy, również tej doświadczanej w domu, jest szeroko rozwinięta. Przykładowo fundacja „NON LICET”, która funkcjonuje już od 1995r., pomogła setkom osób w wyzwoleniu się z roli ofiary przemocy. Fundacja nastawiona jest na udzielanie wszechstronnej pomocy osobom uwikłanym w przemoc,pomoc jest całkowicie bezpłatna.

Bardzo często sprawy między małżonkami/partnerami są bardzo skomplikowane, trudno jest udowodnić, że przemoc miała miejsce, zwłaszcza, jeśli chodzi o przemoc psychiczną, czy też seksualną. Ludzie często wstydzą się powiedzieć, że padli ofiarą wykorzystywania seksualnego przez kogoś z kim żyją pod jednym dachem, komu teoretycznie sami dali przyzwolenie na tak bliską zażyłość. Często milczenie trwa latami i bardzo trudno jest znaleźć dowody obciążające sprawcę. W takich sytuacjach warto jest udać się po pomoc do prawnika, czyli osoby która będzie potrafiła dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu w sposób profesjonalny zająć się sprawą. W wypadku skierowania sprawy o przemoc na drogę postępowania karnego można ubiegać się o otrzymanie pomocy od profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Od stycznia 2016r. Istnieje także możliwość skorzystania z nieodpłatnej pomocy prawnej. Stworzono ponad 1500 takich punktów pomocy, z których skorzystać mogą osoby wymienione w ustawie.

Jeżeli ofiara utrwalonej przemocy domowej nie otrzyma pomocy z zewnątrz, jej szanse na wyrwanie się z pułapki i na uratowanie są niewielkie. Wiele ofiar przemocy, a najczęściej są to kobiety, po latach udręki i przez fakt nieuzyskania właściwej pomocy, zwłaszcza gdy zmuszone są mieszkać pod jednym dachem ze swoimi oprawcami, zabija ich. Tak skarajne przypadki zdarzają się nie tylko w przypadku przemocy fizycznej,ale bardzo często również, kiedy stosowana jest przemoc psychiczna, ofiara doprowadzona do ostateczności chce w jakikolwiek sposób uwolnić się od swojego kata. Zawsze można zatrzymać przemoc, ale trzeba przyznać przed samym sobą, że faktycznie dotyczy ona właśnie mnie, że to ja potrzebuję pomocy i prosić o nią, nie ignorować nawet najmniejszych przejawów agresji. Z przemocą należy walczyć, niszczyć w zarodku, podejmować zdecydowane kroki, zanim doprowadzi ona do jeszcze większych tragedii.

Zapraszamy do kontaktu.

SYSTEM DOZORU ELEKTRONICZNEGO – Jak powstał i czym jest ?

W tym artykule skupię się w szczególności na zarysie historii systemu dozoru elektronicznego. Jakie czynniki wpłynęły na wykreowanie Systemu Dozoru Elektronicznego. Na czym polega wykonywanie kary pozbawienia wolności w oparciu o ten środek.

„System Dozoru Elektronicznego”, jego skrót SDE, elektroniczny monitoring lub inne podobne do tego nazwy dotyczą tego samego rodzaju środka karnego.

Walka z przestępczością wiążę się z koniecznością poniesienia znacznych środków pieniężnych. Praktyka pokazuje, że jest ich wciąż za mało na utrzymanie więźniów. W latach 60-tych kiedy dochodziło do ogromnego wzrostu liczby skazanych przebywających w zakładach karnych, którego nie dało się już w żaden sposób powstrzymać i kontrolować, kiedy przepisy jurysdykcji zawierały limity miejsc w zakładach karnych oraz atmosfera przemocy i niehumanitarnych standardów panujących w placówkach penitencjarnych skłaniało to ustawodawcę do szukania nowych rozwiązań i zamienników dla kary pozbawienia wolności w zakładach karnych. W tych okolicznościach zrodziła się kara nie izolacyjna w postaci Systemu Dozoru Elektronicznego (SDE).

Wszystko zaczęło się w 1964 roku na Uniwersytecie Harvarda. Gdzie, psycholog, Ralph Schwitzgebel, opublikował tekst, w którym opisał możliwości elektroniki, dzięki którym można zmieniać zachowania osób popełniających czyny niedozwolone. Stany Zjednoczone na początku lat 80. stały się więc miejscem, gdzie po raz pierwszy zastosowano dozór elektroniczny w praktyce . W 1983 roku, sędzia J. Love za stanu Nowy Meksyk próbował przekonać swojego znajomego do stworzenia bransolety i włożenia do niej nadajnika. Sędzia włożył bransoletę na swój nadgarstek aby ją wypróbować. Później dokonywał próby na wyznaczonych kręgach sprawców. Wszystko to dążyło do otworzenia drogi do nadzorowania obecności sprawców w określonym położeniu . W Stanach Zjednoczonych w 1984 roku elektroniczny monitoring był orzekany wobec jednostek, które otrzymywały karę aresztu domowego.

SDE wedle przepisów miał opierać się na ciągłym lub czasowym nadzorowaniu przebywania w wyznaczonym położeniu i czasie skazanych będących poza zakładem karnym. Do tego typu kontroli potrzebna było specjalna aparatura monitorująca czyli zakładanie bransolety na kostkę u nogi lub nadgarstek ręki sprawcy.

Śladami Ameryki poszła Europa, a pionierami stała się Wielka Brytania. Monitoring elektroniczny został wdrożony po kolei w Anglii, Walii, Szwecji, Danii, Holandii, Szkocji, Belgii, Szwajcarii, Hiszpanii, Portugalii, Francji, Niemczech oraz Włoszech. Został wprowadzony również w Singapurze, Australii i Kanadzie. Elektroniczny monitoring jest dosyć nową instytucją w Izraelu i Argentynie. Na kontynencie europejskim w 2004 roku instrument ten jest wykorzystywany na około 66 000 osób w ciągu roku, natomiast w USA na około 200 000 osób . Ważnym elementem w historii dozoru elektronicznego jest również fakt, że 30 sierpnia 1999 roku rozwój elektronicznego dozorowania w rekomendacji Komitetu Ministrów wskazano jako środek zalecany do redukcji populacji więziennej .

W Polsce koncepcja elektronicznego monitoringu jest dosyć świeżym tematem. Elektroniczny monitoring według zapowiedzi miał unowocześnić wykonywanie kary izolacyjnej i wyleczyć problem przeludnionych zakładów karnych . Pobudkami do wprowadzenia do systemu prawa elektronicznego monitoringu było między innymi umożliwienie drobnym przestępcom odbywania kary pozbawienia wolności w łagodniejszych niż w zakładach karnych warunkach, zmniejszenie ilości więźniów w zakładach karnych, a także oszczędność dla budżetu . Dodatkowo potrzeba radykalnych zmian w systemie prawa karnego opierała się o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008 roku . Konsekwencją powyższego wyroku, była utrata mocy obowiązującej art. 248 §1 k.k.., dotyczącą możliwości umieszczania osób odbywających karę pozbawienia wolności w pomieszczeniach, w których powierzchnia przypadająca na jednego skazanego wynosi mniej niż 3m² przez cały okres odbywania kary. Co za tym idzie, Polska do 5 grudnia 2009 roku dostała termin na przeprowadzenie licznych zmian w polityce kryminalnej państwa, w przeciwnym razie będzie narażona na zapłatę wysokich odszkodowań dla więźniów, którym nie zagwarantowano minimum 3m² powierzchni.

System Dozoru Elektronicznego to wolnościowy środek odbywania kary pozbawienia wolności poza jednostką penitencjarną. Nadzoruje on wykonywanie przez skazanego zadań orzeczonych przez sąd przy pomocy urządzeń elektronicznych

Od strony technicznej System Dozoru Elektronicznego składa się z nadajnika zainstalowanego w opasce mocowanej na nodze lub przegubie dłoni oraz urządzenia monitorującego zamontowanego w miejscu odbywania kary. Urządzenia te kontrolują wykonywanie przez skazanego zaleceń sądu i ustalają gdzie w danym momencie przebywa skazany.

Skazany w czasie wykonywania kary w elektronicznym monitoringu ma obowiązek przestrzegać wyznaczony przez sąd harmonogram. Skazany w harmonogramie ma wyznaczone konkretne godziny oraz miejsca, w których ma prawo przebywać jeżeli jest poza domem. Po zakończeniu świadczonej pracy, nauki, kultów religijnych, dodatkowych aktywności zawodowych, wraca do mieszkania. Dodatkowo osadzony ma obowiązek odbierania wszystkich połączeń kierowanych do aparatury monitorującej. Przede wszystkim skazany ma przestrzegać przepisów prawa oraz informować na bieżąco Centrale Monitorowania o problemach związanych z aparatura monitorującą.

Do pozytywnych stron wykonywania kary przy pomocy elektronicznego monitoringu jest to, że skazany :

– nie wykonuje jej w zakładzie karnym, lecz we własnym mieszkaniu,

-nie jest odcięty od świata zewnętrznego, ten rodzaj kary umożliwia mu utrzymywanie kontaktów z bliskimi, w szczególności rodziną i znajomymi,

-dostaje również prawo do nauki oraz świadczenia pracy.

-ma również prawo podczas odbywania kary w tym systemie do praktyk religijnych, sportowych w dodatku dóbr kultury, nauki oraz mediów.

Do negatywnych stron wykonywania kary przy pomocy SDE jest to, że skazany musi:

– sam się utrzymywać,

– zachować samodyscyplinę,

– ściśle przestrzegać harmonogramu ustalonego przez sąd.

W przypadku spóźnienia się lub nieobecności w danym miejscu skazanego, aparatura powiadamia o tym centralę monitorowania, a ona informuje o tym kuratora oraz sąd penitencjarny. Jeżeli jakikolwiek obowiązek nie został spełniony z przyczyn niezależnych od skazanego wówczas trzeba jak najszybciej poinformować kuratora lub Centralę Monitorowania. Jeżeli natomiast czynności te dokonywane są umyślnie i nagminnie, sąd może cofnąć zezwolenie i resztę kary skazany odbywać będzie w jednostce penitencjarnej.

Zapraszamy do kontaktu.

ZASTRZEŻENIE UMOWNEGO PRAWA ODSTĄPIENIA NA PODSTAWIE ART. 395§1 KODEKSU CYWILNEGO

Oświadczenie woli o odstąpieniu od umowy powoduje skutek w postaci ustania stosunku umownego.

Uprawnienie do odstąpienia od umowy może wynikać ze zgodnej woli jej stron. Stosownie do art. 395§1 KC można zastrzec, że jednej lub obu stronom przysługiwać będzie w ciągu oznaczonego terminu prawo odstąpienia od umowy. Prawo to wykonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie.

Umowne prawo odstąpienia jest niezależne od wykonania lub nienależnego wykonania zobowiązania. Wykonując prawo odstąpienia strona nie musi wskazywać przyczyny uzasadniającej odstąpienie od umowy i uzasadniać swojej decyzji.

Jako elementy obligatoryjne zastrzeżenia umownego prawa odstąpienia należy wskazać oznaczenie terminu, w czasie którego będzie możliwe skorzystanie z tego prawa, a także wskazanie  strony (ewentualnie stron), której (którym)uprawnienie takie przysługuje.

Termin wyznaczony przez strony podlega ocenie w świetle art. 58 § 1 i art. 3531 KC. Oznaczenie tego terminu może polegać nie tylko na wskazaniu konkretnej daty kalendarzowej, czy okresu liczonego w jednostkach czasu (takich jak dni, tygodnie, miesiące), lecz również na wskazaniu pewnego zdarzenia przyszłego, o ile jego zaistnienie jest pewne.

Zastrzeżenie prawa odstąpienia od umowy bez oznaczenia terminu, w ciągu którego będzie ono przysługiwać powoduje nieważność zastrzeżenia albo nieważność umowy (art. 58 § 1 i 3 KC).

Zgodnie z art. 395 § 2 KC w razie wykonania prawa odstąpienia umowa uważana jest za niezawartą. To, co strony już świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Za świadczone usługi oraz za korzystanie z rzeczy należy się drugiej stronie odpowiednie wynagrodzenie.

Skutki wykonania prawa odstąpienia mogą być odmiennie uregulowane w stosunku do zasad wyrażonych w powyższym artykule (wyrok SN z 16.04.2014 r., sygn. akt: V CSK 311/13).

Wymaga podkreślenia, iż do umownego odstąpienia od umowy nie mają zastosowania przepisy regulujące ustawowe prawo odstąpienia od umowy (wyrok SN z 30.01.1998 r., sygn. akt: III CKN 279/97).

Zapraszamy do kontaktu.

PRZEJŚCIOWE POWIERZENIE PRACOWNIKOWI INNEJ PRACY

Art. 42 § 4 Kodeksu pracy daje pracodawcy możliwość czasowego powierzenia pracownikowi innej pracy, niż określona w umowie o pracę, bez konieczności wypowiadania dotychczasowych warunków pracy i płacy. Aby było to możliwe, muszą zostać łącznie spełnione następujące przesłanki:

  • istnieją uzasadnione potrzeby pracodawcy,
  • pracownikowi powierza się pracę rodzajowo inną niż określona w umowie o pracę,
  • praca ta odpowiada kwalifikacjom pracownika,
  • powierzenie wykonywania innej pracy nie powoduje obniżenia wynagrodzenia pracownika,
  • okres powierzenia wykonywania innej pracy nie przekracza 3 miesięcy w roku kalendarzowym.

Jeżeli wszystkie z wymienionych przesłanek zostaną spełnione, mamy do czynienia z jednostronną czynnością pracodawcy, która powinna być traktowana na równi z poleceniem. Do przesłanek tych nie zalicza się zgody pracownika, dlatego jej wyrażenie stwarza możliwość wyjścia poza ramy art. 42 § 4 KP.

Ponieważ strony stosunku pracy mogą kształtować w sposób dowolny treść tego stosunku, pod warunkiem złożenia zgodnych oświadczeń woli, zgoda pracownika w niniejszej sytuacji umożliwia m.in. przekroczenie 3 – miesięcznego okresu wskazanego w art. 42 §4 KP, obniżenie wynagrodzenia, itp.

Jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1997 r. (I PKN 418/97), jeżeli po upływie okresu trzech miesięcy pracodawca zatrudnia pracownika bez jego zgody na innym stanowisku niż określone w umowie o pracę (art. 42 § 4 KP), to może ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie art. 471 KC w związku z art. 300 KP.

A contrario pracodawca może zatrudniać pracownika za jego zgodą na innym stanowisku niż określone w umowie o pracę po upływie okresu trzech miesięcy.

Zapraszamy do kontaktu.

UMOWNE WYŁĄCZENIE PRAWA POTRĄCENIA WIERZYTELNOŚCI

Zgodnie z art. 498 Kodeksu cywilnego, gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.

Do potrącenia, o którym mowa w art. 498, nie dochodzi z mocy tylko samego prawa, konieczne jest ponadto złożenie przez zainteresowaną osobę stosownego oświadczenia.

Oświadczenie staje się skuteczne dopiero z chwilą, gdy doszło do wierzyciela wzajemnego w taki sposób, że ten mógł zapoznać się z jego treścią (art. 61 K.c. ). Jeżeli adresat tego oświadczenia uważa, że zostało ono złożone bezpodstawnie, to może wytoczyć przeciwko potrącającemu powództwo o swoje świadczenie.

Dopuszczalność omawianego potrącenia uzależniona jest od współistnienia ustawowo określonych przesłanek:

  • wzajemność wierzytelności, tj. aby potrącający był równocześnie dłużnikiem oraz wierzycielem swego wierzyciela, przy czym wierzytelności podlegające potrąceniu mogą wynikać zarówno z różnych tytułów, jak i tylko z jednego,
  • jednorodzajowość świadczeń obu wierzytelności. Zachodzi ona, w myśl art. 498 § 1 K.c., gdy przedmiotem świadczeń są jednocześnie albo pieniądze, albo rzeczy oznaczone tylko co do gatunku i zarazem tej samej jakości,
  • wymagalność obu wierzytelności, a ściśle biorąc wymagalność wynikających z nich roszczeń (art. 120 § 1 K.c.). Oznacza to, że jeden i drugi wierzyciel mogą nawzajem żądać od siebie spełnienia należnych im świadczeń,
  • zaskarżalność obu potrącanych wierzytelności, jako że powinny one nadawać się do dochodzenia przed sądem lub innym organem państwowym.

Przepisy o potrąceniu mają charakter przepisów względnie obowiązujących, co oznacza, że strony drogą umowy mogą odmiennie ukształtować przesłanki tej czynności prawnej czy jej skutki, a nawet wyłączyć całkowicie dopuszczalność złożenia takiego jednostronnego oświadczenia w ramach danego stosunku umownego i wówczas zastosowanie przepisów o potrąceniu nie wchodzi w rachubę (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2000 r., sygn. akt IV CKN 163/00).

Zapraszamy do kontaktu.

UZYSKANIE SPADKU Z ANGLII– EGZEKUTOR TESTAMENTU I ADMINISTRATOR SPADKU CZĘŚĆ 2

W części pierwszej artykułu opisywaliśmy ogólną charakterystykę egzekutora testamentu oraz administratora spadku, wskazując na podobieństwa w regulacjach tych zarządców. Warto zaznaczyć, że istnieją też spore rozbieżności między dwoma opisanymi podmiotami. Otrzymywany przez egzekutora testamentu grant of probate ma charakter deklaratoryjny i nie przeszkadza egzekutorowi podejmować działań w stosunku do majątku spadkowego przed jego uzyskaniem. Z kolei letter of administration ma charakter konstytutywny, a więc obowiązki administratora spadku przechodzą na daną osobę dopiero w momencie wydania tego dokumentu, a nie w momencie śmierci spadkodawcy, jak ma to miejsce przy egzekutorze testamentu. Oczywistą różnicą jest sposób podziału majątku spadkodawcy – egzekutor dokonuje go na podstawie zapisów testamentowych, a administrator posługuje się przede wszystkim ustawą, chyba, że powołany został wyłącznie wskutek braku wskazania osoby egzekutora w treści testamentu, a nie wskutek braku samego testamentu. Istotne jest również spostrzeżenie, że egzekutorem testamentu spadkodawcy zawsze będzie znana mu osoba, z kolei administratorem może zostać ostatecznie ktoś zupełnie niezwiązany z osobą spadkodawcy, chociażby profesjonalny pełnomocnik powołany przez sąd w przypadku braku wiedzy o potencjalnych spadkobiercach osoby nie pozostawiającej po sobie testamentu.

Takie same są podstawowe obowiązki personal representative. Mają oni za zadanie ustalenie majątku spadkodawcy, zwolnienie go od wszelkich długów spadkowych co wiąże się z ustaleniem kręgu potencjalnych wierzycieli spadkodawcy, a na koniec przekazanie części spadku w odpowiednich wielkościach spadkobiercom. Również ich uprawnienia są zbliżone, gdyż obaj pełnią rolę powierniczą, podejmując czynności w oparciu o testament i ustawę, w interesie spadkobierców oraz we własnym imieniu.

Ciekawym rozwiązaniem jest stworzenie the executor’s year – okres roku, zwanego rokiem egzekutora, który zaczyna swój bieg w chwili śmierci spadkodawcy. W tym czasie, spadkobiercom nie przysługuje roszczenie o przeniesienie na nich majątku spadkowego. Okres roczny ma zastosowanie zarówno do egzekutorów testamentu jak i administratorów spadku. Personal representative ma jednak zawsze możliwość wcześniejszego zakończenia postępowania spadkowego i rozdysponowania majątkiem spadkowym na rzecz spadkobierców.

Ograniczona została rola sądu w całym postępowaniu spadkowym. W większości przypadków, osoba wyznaczona do zarządu spadkiem będzie w stanie dokonywać wszelkich czynności bez pomocy sądu, jednakże istnieje możliwość zwrócenia się do niego w przypadku wystąpienia niemożliwych do pokonania przeszkód w dokonywaniu rozporządzeń. Przykładem jest wspomniany wcześniej konflikt egzekutorów testamentu dotyczący rozporządzenia nieruchomością wchodzącą w skład spadku. Osoby zarządzające spadkiem są ponadto zobowiązane do przedłożenia sądowi na każde jego żądanie spisu inwentarza i sprawozdania ze swojej działalności. Sąd poza tym ma za zadanie wydanie letter of administration w przypadkach wskazanych wyżej. Zanim do tego dojdzie, spadek pozostaje w zarządzie jednego z urzędników sądowych, który określany jest mianem the Public Trustee – powiernika państwowego. Jego zadania są bardzo ograniczone, gdyż nie ma on prawa swobodnego dysponowania majątkiem spadkowym. Podmiot ten został wprowadzony, aby zapewnić wierzycielom spadkodawcy możliwość dochodzenia swoich roszczeń od wskazanej osoby i nie zmuszać ich do oczekiwania na ustanowienie osoby administratora spadku. Rolą powiernika będzie więc reagowanie na ewentualne roszczenia wierzycieli i przekazanie wszelkich niezbędnych informacji z tym związanych przyszłemu administratorowi. Należy wskazać, że różnie mogą kształtować się obowiązki egzekutora testamentu, na co wpływ będą miały stosowne zapisy testamentowe. Sąd może jednak ograniczyć uprawnienia egzekutora dokonując odpowiednich ustaleń w treści grant of probate, wpływając w ten sposób na ukształtowanie się procesu przejścia majątku spadkowego na spadkobierców.

Egzekutor testamentowy i administrator spadku mają możliwość powierzenia praw do wykonywania zarządu majątkiem spadkowym osobie trzeciej, np. adwokatowi. Jeżeli personal representative nie będzie ponosił winy w wyborze, zwolni się on w ten sposób z odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną beneficjentom spadkowym poprzez nienależyte sprawowanie zarządu majątkiem spadkowym. Niezwykle istotne jest zwrócenie uwagi na fakt, że majątek jaki otrzymuje w zarząd egzekutor lub administrator, nie wchodzi do jego majątku osobistego, dlatego też za zobowiązania wynikłe wskutek wykonywania zarządu majątkiem spadkowym odpowiada on tymże majątkiem. Dopiero powstanie szkód związanych z nieprawidłowym zarządem spadkiem wiąże się z odpowiedzialnością obejmująca również majątek osobisty zarządcy.

Administratorzy i egzekutorzy mogą żądać zwrotu uzasadnionych wydatków jakie ponieśli w czasie wykonywania zarządu. W przypadku egzekutora testamentu, jego wynagrodzenie może być określone przez spadkodawcę w treści testamentu. Obaj zarządcy mają z kolei możliwość zawarcia stosownej umowy ze spadkobiercami, która uprawniać ich będzie do wynagrodzenia za podejmowane czynności. Wynagrodzenie na rzecz zarządcy może zostać również przyznane przez sąd. Sam jednak personal representative nie ma prawa do żądania takiego wynagrodzenia, jeśli nie przysługuje mu wskutek jednego z wyżej wymienionych zdarzeń.

Podsumowując, w prawie angielskim prawa i obowiązki związane z zarządem spadkiem przed jego przejściem na spadkobierców, zostały przyznane osobom wskazanym w testamencie lub wybranym przez sąd, w których interesie najczęściej jest prawidłowy zarząd spadkiem. Zastosowane rozwiązania mają motywować do jak najszybszego rozdysponowania aktywów spadkowych, zapewnienia odpowiedniej ochrony wierzycielom spadkodawcy, umożliwiając jednocześnie nadzorowanie całego procesu przez sąd i korzystanie przez nieprofesjonalnego zarządcę z pomocy adwokata.

 

Wrzesień 2017
P W Ś C P S N
« Lip    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930